۱۳۹۴ خرداد ۲۱, پنجشنبه

مسئولیت های مسیحی" قسمت سوم " - وظیفه ی ما نسبت به کلیسا



زندگی مسیحی، زندگی خصوصی نیست که فقط مربوط به خودمان باشد. تمامی ایمانداران، فارغ از ملیت و فرقه شان، خواهر یا برادر ما در مسیح می باشند زیرا خدا پدر ما شده است. یکی از اسامی مسیحیان در عهد جدید که زیاد هم نامبرده شده است عنوان " برادران " است. اما تصور اینکه تنها عضویت در کلیسا جهانی کافی است، درست نیست. همه ی مسیحیان باید عضو یک کلیسای محلی باشند و در عبادات، مشارکت ها و همچنین شهادت دادن در آن کلیسا سهمی داشته باشد.
شاید سئوال کنید که باید به چه کلیسایی بپیوندید؟ شما می توانید از دو محک و معیار استفاده کنید. اولین ملاک خادم و رهبری آن کلیسا است و ملاک دوم اعضای آن کلیسا. آیا کشیش و خادم اقتدار کتاب مقدس را قبول دارد و در موعظه های خود به تشریح کلام خدا می پردازد و آن را به مسائل روزمره زندگی مربوط می سازد؟ و آیا اعضای این کلیسا را می توان گروهی محسوب نمود که مسیح، یکدیگر و جهان را دوست دارند؟
تعمید راهی است که بتوسط آن به جامعه ی مسیحی قدم می گذارید و بعد ار آن سعی کنید که به جمع مشارکت های مسیحی دیگر اعضاء وارد شوید. شاید در ابتداء نسبت به اشخاص احساس بیگانگی کنید، اما خود را کنار نکشید. مسیحیان هر یکشنبه به کلیسا می روند و تقریبن همه فرقه ها هم به مراسم عشای ربانی معتقد اند. در این مراسم که توسط خود مسیح انجام آن امر شده است، اعضا در مشارکت با هم، مرگ مسیح را به یاد می آورند.
مشارکت مسیحیان با یکدیگر تنها رسمی نیست که در روزهای یکشنبه انجام شود. محبت به دیگر مسیحیان نیز تجربه ای نوین است. در مشارکت های مسیحی که بین سنین مختلف و زمینه های فکری و فرهنگی متفاوت انجام می گیرد، عمق، صمیمیت و دوستی دوجانبه ای به چشم می خورد. نزدیک ترین دوست یک مسیحی باید یک مسیحی باشد و شریک زندگی او نیز باید حتمن مسیحی باشد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر