مردم به موفقیت بسیار اهمیت می دهند. آرزوی پدران و مادران اینست که فرزندانشان همواره و در هر موردی در صف اول قرار بگیرند. در امتحانات همواره شاگرد اول؛ شاغل مهمترین کارها؛ دریافت کننده بالاترین حقوق ها و بلاخره با زوجی از خانواده ثروتمند و با نفوذ ازدواج نمایند تا نیرومند و توانا و موفق بشمار آیند.
موفقیت موسسات، از هر نوع، بوسیله ارقام و آمار اعلام می گردد و اگر پیشرفتی در کار حاصل نشد آنرا تعطیل خواهند کرد.
موفقیت در ملکوت و پادشاهی خدا چگونه است؟ متاسفانه مفهوم دنیوی موفقیت در بعضی از کلیسا ها هم راه یافته است. برخی مسئولین کلیسایی با روش های تبلیغاتی و پر زرق و برق بر تعداد اعضای خود می افزایند و اگر بتوانند تعداد اعضا و درآمد خود را بیشتر نشان دهند خود را موفق می دانند.
عیسی مسیح که پادشاه و سرور ملکوت است، مفهوم دنیوی آنرا از همان آغاز رد کرد. به دوازده نفر حواری که یکی از آنها هم خیانت کرد اکتفا کرد. با کسی سر جنگ نداشت و دستش به خون کسی آلوده نشد. برای اعلام پادشاهی خدا بر الاغی مسکین وارد اورشلیم شد. با تحمیل عقیده مخالف بود و می خواست مردم با میل درونی به او اطمینان کنند. هر وقت کلیسا در جنگ و خونریزی شرکت نمود خلاف روش او عمل کرد. مسیحیان روم را با جنگ و خونریزی مغلوب خود نکردند بلکه با وفاداری در دخمه های تاریک و جان نثاری در برابر حیوانات وحشی و سوختن بر بالای صلیب برای روشن کردن معابر شهر روم بود که امپراطوری روم را به زانو در آوردند. روش مسیح از ابتدا تا به آخر همینگونه خواهد بود و او از پیروان خود موفقیت نخواسته است، بلکه خواهان وفاداری و پایداری و استقامت در راه محبت است.
پیروی مسیح و عضو پادشاهی آسمان شدن سربازگیری نیست.حزب سیاسی نیست که برای بدست آوردن قدرت با وعده و وعید و رقابت یارگیری کند. عضو ملکوت شدن یعنی بازگشت از گناه که همان خودخواهی و خودبینی و فریب باشد، بسوی منبع و مرکز محبت است که این معجزه را فقط پادشاه محبت می تواند در اشخاص انجام دهد. او استاد و صاحب کار است و ما ابزار کار و وسیله هستیم. او از ما فقط صبر، شکیبایی، اطمینان و وفاداری می خواهد و بقیه با خود اوست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر