وقتی شرح گرفتاری تا مصلوب شدن عیسی مسیح را در اناجیل می خوانیم، این نکته مهم برایمان روشن می شود که کسی مسیح را مجبور به تسلیم شدن نمی کند بلکه او خود را به میل خود تسلیم می نماید.
در دنیا شر و بدی وجود دارد که سمبول و علامت مشخصه این نیرو «اهریمن» یا «شیطان» است. شیطان از آغاز کار رسالت مسیح کوشش خود را کرد تا او را منحرف سازد ولی در اراده مسیح خللی وارد نیامد و از هدف منحرف نشد.
فریاد عوام جهت قتل خود، دشنام ها، بی حرمتی ها و بلاخره ضربت میخ ها را در دست و پاهای خود با صبر و شکیبایی عجیبی متحمل شد. یک دنیا درد و رنج روحی و جسمی را بدون اعتراضی در بالای صلیب متحمل گردید و در فکر رهایی نبود. به انجام مهم عظمی مشغول بود و نمی توانست فرود بیاید.
شکست نیروی شرارت، مهم عظیم او بود. اگر مسیح زانو خم می کرد و در برابر حمله های شیطان و شرارت پایداری نمی کرد، شر، خیر را شکست داده بود. مسیح جان داد اما تسلیم نشد و عملن ثابت کرد که خدا از شیطان شکست نمی خورد. مرگ پیروزی است که در قیام از قبر هویدا می گردد.
پیروان مسیح هم باید به مهم عظیم مشغول باشند و تا انجام آن از پای ننشینند. وظیفه هر مسیحی مبارزه با بدی، شرارت، نفرت و دروغ است و بهای آن تحمل درد، رنج و حتا جان نثاری است، با ایمان به اینکه در نهایت پیروزی با خیر و راستی و محبت است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر